άγνωστο

"Γίνεται να μην θέλεις κάποιον; Κάποιον να παρακολουθεί όλα όσα πετυχαίνεις και όλα όσα χάνεις. Κάποιον να σε βλέπει να προσπαθείς και να χαμογελά επειδή για εκείνον αξίζεις τα πάντα. Κάποιον να σε μαθαίνει να χορεύεις. Κάποιον να σου σιγοτραγουδά. Να σε αγκαλιάζει και μέσα στα χέρια του να νιώθεις ότι βρήκες ένα νέο σπίτι. Κάποιον να σου λέει τόσες φορές ότι είσαι όμορφη που στο τέλος να νιώθεις έτσι. Κάποιον να θαυμάζει τις ατέλειες σου. Να μετατρέπει απλές στιγμές σα βγαλμένες από ταινία. Χαρούμενη ταινία. Κάποιον να σκέφτεσαι ακούγοντας ρομαντικά τραγούδια και να ξέρεις ότι σε σκέφτεται και εκείνος από την άλλη άκρη της πόλης ή δίπλα σου. Κάποιον που θα σε εμπνέει. Κάποιον που θα σε φιλάει. Κάτω από τη βροχή. Στον ήλιο. Στο σκοτάδι. Πάντα και παντού. Κάποιον που θα γαργαλάει το λαιμό σου με τα γένια του. Που θα ψάχνει το βλέμμα σου μέσα στο πλήθος. Κάποιον αντάξιο όλων αυτών που ονειρεύτηκες ποτέ.
Γίνεται να μην θέλεις Κάποιον;" (27/05/12)

Και αν τον βρεις, και είναι πολλά περισσότερα από όσα είχες ποτέ ονειρευτεί - και γράψει- τι κάνεις; Απολαμβάνεις το κάθε λεπτό της απερίγραπτης πραγματικότητας σας ή αναζητάς με σαδομαζοχιστική λαχτάρα το κόκκινο μήλο του παραμυθιού; Άγνωστο.

Lynyrd Skynyrd- ''Free bird"

*Αντιο < ιταλ. addio< a Dio "στο Θεό" που αρχικώς απαντά ως τμήμα των φρ. vi raccommando/ vi affido a Dio "σας εμπιστεύομαι στο Θεό". Όμοια αρχή έχουν επίσης το γαλλικό adieu, ισπ. adios

*Goodbye: from earlier God be wi' you, God buy you, God b'w'y, Godbwye, Godby'e, Godby: each a progressively shorter contraction of God be with you, with change of God to good by confusion with good morning, good day, etc.

"Bird On The Wire"- Leonard Choen

<< "Τι θα κάνεις στη ζωή σου;" Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πάντα αυτό τη ρωτούσαν όλοι: δάσκαλοι, οι γονείς της, φίλοι στις τρεις τα χαράματα, αλλά ποτέ το ερώτημα δεν της είχε φανεί τόσο πιεστικό και ακόμη δεν είχε πλησιάσει καθόλου την απάντηση. Το μέλλον ορθωνόταν μπροστά της σαν μια αδιάκοπη σειρά από άδειες μέρες, κάθε επόμενη ακόμα πιο τρομακτική και αδιευκρίνιστη από την προηγούμενη. Πως θα τις γέμιζε όλες αυτές τις μέρες;

[...] "Ζήσε την κάθε μέρα σου σαν να είναι η τελευταία" ήταν η κλασσική συμβουλή, αλλά ποιος έχει τη δύναμη για κάτι τέτοιο; Τι γίνεται αν βρέχει ή αν είσαι στις μέρες σου; Δεν ήταν καθόλου πρακτικό. Πολύ καλύτερο το να προσπαθήσεις απλώς να είσαι καλός άνθρωπος, με θάρρος και τόλμη, να ξεχωρίσεις. Όχι ακριβώς να αλλάξεις τον κόσμο, αλλά εκείνο το μικρό κομμάτι που είναι γύρω σου. Να βγεις στη ζωή με εφόδια το πάθος σου και την ηλεκτρική γραφομηχανή σου και να δουλέψεις σκληρά για... κάτι. Να αλλάξεις ζωές μέσω της τέχνης σου, ίσως. Να αγαπάς τούς φίλους σου, να έχεις πίστη στις αρχές σου, να ζεις με πάθος, να ζεις στο φουλ και να είσαι καλά. Να δοκιμάζεις καινούρια πράγματα. Να αγαπήσεις και να αγαπηθείς, αν σου δοθεί ποτέ η ευκαιρία.

 Αυτή ήταν σε γενικές γραμμές η θεωρία της, παρόλο που δεν είχε κάνει καλή αρχή.>>*

*"Μια ημέρα" Ντέιβιντ Νίκολς 

Ο γλάρος - locomondo

Θα σας πω ένα τραγούδι που μου’ ρθε στο μυαλό
για ένα φίλο που κάποτε είχε πει ένα ρητό
Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

Τον φωνάζαν όλοι γλάρο δεν είχε πράγματα πολλά
είχε μόνο ένα βανάκι και τα δύο του σκυλιά
Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

Όταν έπιανε χειμώνας τα μάζευε σιγά σιγά
φεύγω νότια μας έλεγε που είναι πιο ζεστά
Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

Όταν έμενε από χρήματα έπιανε καμιά δουλειά
ίσα ίσα να ισιώσει και την έκανε ξανά
κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

Όταν άκουγε κιθάρες τότε ερχόταν πιο κοντά
τον θυμάμαι να μας βλέπει και να μας χαμογελά
Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

Κι ήρθε εκείνος ο χειμώνας του 97
όταν πήγε Ισπανία μα δε γύρισε ξανά
Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

Μια κιθάρα γρατσουνάω σε κάποια αμμουδιά
ένας γλαρός που πετάει με κοιτάει από ψηλά
Κάποια πουλιά τραγουδούν για λευτεριά, κάποια φεύγουν και πετούν ψηλά

Ανατολή

Και τη δέκατη μέρα αρχίζεις να νιώθεις ότι έχει ξεκινήσει κάτι νέο, κάτι ωραίο, κάτι δικό σου.

Είναι μεγάλη ευθύνη η ελευθερία τελικά: αν μπορείς να είσαι όπου, όποτε, με όποιους, για ό,τι θέλεις, που πας, πότε, με ποιους και γιατί; Θα μπορούσες να είσαι οπουδήποτε και είσαι εδώ; Γιατί; Είναι η καλύτερη επιλογή;
Και κυρίως το ερώτημα είναι, δεν είναι αυτός ο πιο ανελεύθερος τρόπος σκέψης;

Ίσως τελικά η ελευθερία να πρέπει να είναι μια ανάλαφρη ψυχή, χωρίς "πρέπει", σκέψεις -ή βασικά δεύτερες σκέψεις-, χωρίς παρελθόν, χωρίς μέλλον, ένα απλό "Τώρα". Που είναι η ψυχή σου; Γουργουρίζει από ευχαρίστηση ή μήπως να την πας λίγο πιο δω λίγο πιο κει, όπου φυσάει καλοκαιρινό αεράκι, όπου οι φίλοι γελάνε, όπου σε διαπερνούν ροκ ήχοι, όπου γίνεται πανηγύρι, όπου γίνεται συζήτηση, όπου απλώς έχει μια καρέκλα;

Μάλλον το ζητούμενο μετά από μια χρονιά του "τι πρέπει" είναι το "τι νιώθεις'' και τα δεδομένα σου, η ελευθερία που δίνεις στον εαυτό σου.

Φως- Σκοτάδι

Voodoo Girl by Tim Burton