Ανατολή

Και τη δέκατη μέρα αρχίζεις να νιώθεις ότι έχει ξεκινήσει κάτι νέο, κάτι ωραίο, κάτι δικό σου.

Είναι μεγάλη ευθύνη η ελευθερία τελικά: αν μπορείς να είσαι όπου, όποτε, με όποιους, για ό,τι θέλεις, που πας, πότε, με ποιους και γιατί; Θα μπορούσες να είσαι οπουδήποτε και είσαι εδώ; Γιατί; Είναι η καλύτερη επιλογή;
Και κυρίως το ερώτημα είναι, δεν είναι αυτός ο πιο ανελεύθερος τρόπος σκέψης;

Ίσως τελικά η ελευθερία να πρέπει να είναι μια ανάλαφρη ψυχή, χωρίς "πρέπει", σκέψεις -ή βασικά δεύτερες σκέψεις-, χωρίς παρελθόν, χωρίς μέλλον, ένα απλό "Τώρα". Που είναι η ψυχή σου; Γουργουρίζει από ευχαρίστηση ή μήπως να την πας λίγο πιο δω λίγο πιο κει, όπου φυσάει καλοκαιρινό αεράκι, όπου οι φίλοι γελάνε, όπου σε διαπερνούν ροκ ήχοι, όπου γίνεται πανηγύρι, όπου γίνεται συζήτηση, όπου απλώς έχει μια καρέκλα;

Μάλλον το ζητούμενο μετά από μια χρονιά του "τι πρέπει" είναι το "τι νιώθεις'' και τα δεδομένα σου, η ελευθερία που δίνεις στον εαυτό σου.