"No sad faces! Not done yet!"

Μια συνηθισμένη μέρα ξεκινά. Η 17χρονη κοπέλα σηκώνεται από το κρεβάτι της, χτενίζει τα υπέροχα μαλλιά της, φοράει τα καταπληκτικά ρούχα της -που δεν είναι ούτε υπερβολικά αλλά τέλεια- πιάνει την τσάντα της όλο ενέργεια, φιλάει στο μάγουλο τη μητέρα και τον πατέρα της και φεύγει για το σχολείο. Στην είσοδο την περιμένει η κολλητή της εξίσου όμορφη και καλή. Συζητάνε όλο ζωντάνια μέχρι που η κοπέλα βλέπει το αγόρι της να πλησιάζει. Είναι κούκλος, γλυκός, σέξι, έξυπνος, ψαγμένος και - αν δεν το ανέφερα ήδη- κού-κλος! Της λέει ότι είναι όμορφη, μιλάνε και μετά από λίγο μπαίνουν στις τάξεις τους. Τα μαθήματα έχουν πολύ ενδιαφέρον και η σχολική μέρα περνάει ευχάριστα με διακριτικές ματιές θαυμασμού από τους συμμαθητές της για την εμφάνιση αλλά και τις απόψεις της. Μετά το σχολικό πρόγραμμα έχει προπόνηση με τις μαζορέτες/ βόλεϋ/ όμιλο όπου για άλλη μια φορά διαπρέπει αλλά παράλληλα δεν λείπουν οι πλάκες και τα αστεία.  Επιστροφή στο σπίτι, κάτι ελαφρύ για φαγητό και μελέτη. Γρήγορα και σωστά ολοκληρώνει τις εργασίες της και ετοιμάζεται γελαστά για βόλτα. Κάτι τέλειο, σέξι, στιλάτο και -αν δεν το ανέφερα ήδη- τέλειο. Ο κούκλος που λέγαμε πριν την περιμένει κάτω από το σπίτι της και μετά από μερικές αγκαλιές, φιλιά κτλ βρίσκουν και την υπόλοιπη παρέα στο στέκι τους. Υπέροχη βραδιά με καλούς φίλους. Επιστέφει σπίτι και ευχαριστημένη ξαπλώνει για να ξυπνήσει την επομένη και να περάσει μια ακόμα υπέροχη μέρα.

Οκ τώρα κλείνουμε την ταινία/ βιβλίο και επιστρέφουμε στην πραγματικότητα για να μιζεριάσουμε λίγο και στεναχωρημένοι να σκεφτούμε "Τι κάνω λάθος; Γιατί η εφηβική μου καθημερινότητα δεν είναι έτσι;"

Τι έχουμε, τι θα θέλαμε να έχουμε και τι μπορούμε να έχουμε; Να σας πω από προσωπική πείρα ότι δεν δουλεύει ακριβώς έτσι το σενάριο. Σπίτι- σχολείο είναι μία ώρα, οι συμμαθητές μου είναι γελιοι, μη κούκλοι που τους τρέχουν τα σάλια, δεν έχω στέκι με την παρέα μου γιατί τα σπίτια μας είναι μακριά, έχω άπειρα μαθήματα να διαβάσω και αρκετά ιδιαίτερα, δεν κοιμάμαι αρκετά και πάνω από όλα δεν έχω την ενέργεια που χρειάζονται όλα τα παραπάνω; Τι κάνω λοιπόν; Περνάω άλλη μια χρονιά  συγκρίνοντας αυτά που διαβάζω και βλέπω ότι θα θελα να έχω με την πραγματικότητα ή βρίσκω μια μέση λύση; 

Η αλήθεια είναι ότι μια αλλαγή θέλει αποφασιστικότητα γιατί πολύ απλά, θα ξεβολευτείς! Αν θέλω να βγαίνω έξω πρέπει να το ψάξω, να το συζητήσω να το προσπαθήσω γιατί δεν θέτω μόνο εγώ τα όρια. Αν θέλω να με κοιτάνε με "θαυμασμό" θα πρέπει να κουνηθώ λίγο, να τρέξω, να γυμναστώ, να πετάξω τα φαρδιά T-shirt και να γίνω άξια προσοχής. Αν θέλω να διαπρέψω πρέπει να οργανωθώ, να το παλέψω, να μελετήσω. Αν θέλω ενέργεια πρέπει να βρω ένα πρόγραμμα που να μου δίνει αρκετό ύπνο. 

Δεν θα μπω όμως στη σύγκριση με κανένα φανταστικό έφηβο. Ούτε καν με συμμαθητές μου που βγαίνουν πιο πολύ, είναι πιο έτσι κτλ Στην τελική δεν είμαι σαν αυτούς. Εμένα ίσως μου αρέσει να μένω κάποια βράδια μέσα με τις πιτζάμες μου και τις ταινίες μου. Μου αρέσει να παίζω επιτραπέζια. Μου αρέσει να συναντώ την κολλητή μου για κουβεντούλα και όταν φεύγει να σκέφτομαι 

Φιλία είναι μια ψυχή που κατοικεί σε δύο σώματα αλλά παράλληλα είναι .... και λίγη μοβ σκιά στο κούτελο...!