Άγγελοι του Τσάρλι

Διαφωνούν κάθετα με τους νόμους της φυσικής και προπαντός με τη βαρύτητα (φαίνεται από τα άλματα, τις κλοτσιές και τις εξόδους τους από τις σκηνές μάχης), φοράνε στενά σέξι ρούχα και όμως από μέσα έχουν αλεξίσφαιρο γιλέκο, ενδοεπικοινωνία και ένα σωρό γκατζετάκια αλλά το κυριότερο όλων, αυτό που μου έφτιαξε τη διάθεση και με κάνει να γράψω τώρα- μετά από ολόκληρο ταξίδι- είναι το ότι όσους μπρατσαράδες τύπους και αν ξαπλώσουν, όσες ανύπαρκτες γρατσουνιές και αν συλλέξουν, όσες μπουνιές και αν δώσουν (και φάνε) στην επόμενη σκηνή, οι άγγελοι του Τσάρλι ΓΕΛΆΝΕ!!!

Μόλις είδα το Charlie's Angels: Full Throttle.
Δεν αναλύω την ταινία. Λέω μόνο ότι η στάση της Νάταλι (Κάμερον Ντίαζ) απέναντι στις "περιπέτειες" τους είναι στάση ζωής. Αφελής, ανοικτή, φιλική, αυθόρμητη που δεν αποθαρρύνεται από τίποτα και από κανέναν, που χορεύει στο ρυθμό της και το χαίρεται και που γελάει συνεχώς. Στα δύσκολα έχει αποδείξει ότι δεν είναι αφελής αλλά επιλέγει να ζει έτσι! Δεν είναι χαζή, απλώς περνάει καλά και δεν την ενδιαφέρει αν θα την χαρακτηρίσουν έτσι ή όχι. Θα μου πεις "υπερανάλυση χαρακτήρα ταινίας! Γιουχου είναι φανταστική!". Ναι αλλά εγώ μιλάω για τη λογική πίσω από τη στάση τέτοιων ανθρώπων. Δεν είναι μόνο αυτή που επιλέγει να μασουλάει τσίχλα και να κάνει νάζια και αναρωτιέμαι: αποδίδει αυτή η προσέγγιση της καθημερινότητας; 

Δεν παίρνεις τίποτα στα σοβαρά, περιμένεις οι άλλοι να χορέψουν στο ρυθμό σου και είσαι μονίμως σε κίνηση (ακα εξαρτάται ο άλλος σε τι φάση θα σε πετύχει). Από την άλλη το χαμόγελο και η ενέργεια σου μπορεί να κάνει και τους άλλους να χαμογελάσουν. Το κέφι σου είναι η απόλυτη ασπίδα στην κακία των άλλων (σχεδόν δάκρυσα με την "αυτοπεποίθηση" της μικρής Νάταλι στη σκηνή που γελάει με την ψυχή της για την τούμπα της ως μασκότ του σχολείου της).

Υπάρχουν στιγμές που θες να χορέψεις στο δρόμο. Στιγμές που θες να ξεκαρδιστείς στο σινεμά, έξω χωρίς να χαμηλώσεις τον τόνο σου. Στιγμές που νιώθεις ότι η παιδική αφέλεια είναι η απάντηση. Τι θα γινόταν αν αυτές τις στιγμές αφηνόσουν στο αυθόρμητο ένστικτο σου και ξεχείλιζε η ζωντάνια που καταπιέζεται από τις δυσκολίες της πραγματικότητας; Τι θα γινόταν αν βούλωνες τα αφτιά σου στα πρέπει και στις προσβολές και αν έβγαινες από τα όρια "φυσιολογικότητας" που η κοινωνία ορίζει; Αν όριζες εσύ τα όρια; Αν άφηνες τη Νάταλι να βγει από μέσα σου; Οκ μπορεί να σε κοιτάξουν στραβά, να σε πουν αφελή, χαζή, ονειροπόλα αλλά εσύ θα έχεις γελάσει, θα έχεις χαρεί, θα έχεις ζήσει τη στιγμή όπως την ήθελες και ποιος ξέρει ίσως στο τέλος να χορέψουν στο ρυθμό σου το baby got back...!