Ελαιώνας-Δάσος

Κάθομαι σε μια ξαπλώστρα, δίπλα στην πισίνα, κάτω από το φεγγάρι της Κέρκυρας και κρυφοκοιτάζω προς τη μεριά που ψηλά και μακριά κάθεται ο κόσμος (εκεί από όπου εγώ πριν από λίγο παρατηρούσα) και αναρωτιέμαι ποιος κοιτάζει εμένα και τι σκέφτεται.
Κάθομαι χωρίς να το μελετήσω ή να ασχοληθώ πολύ με ένα τρόπο αποδεκτό για να με δει κάποιος. Δε λέω ότι έχω στηθεί και για φωτογραφία ή έστω πίνακα αλλά σε γενικές γραμμές τα μέλη μου δεν τα καθορίζει μόνο η βαρύτητα αλλά και το μυαλό μου
("όχι φουλ ανοιχτά πόδια αλλά ούτε και πιεσμένα, δεν είμαι σε εκκλησία, τα χέρια όχι σταυρωμένα δεν είμαι θυμωμένη ούτε κρυώνω, να μην πέφτουν και άψυχα στο πλάι, η μύτη μου φαίνεται μεγάλη αν έχω ψηλά το κεφάλι, τα αφτιά μου στραβά αν κλείσω το μάτι, το μάτι έτσι αν γίνει εκείνο, το φρύδι δεν πάει καθόλου καλά...")
Πολύ, λίγο όλοι νομίζω σκέφτονται λίγο το που είναι, ποιος μπορεί να βλέπει και τι να σκέφτεται.

Λέω στον εαυτό μου "Ντροπή! Δεν πρέπει να σε νοιάζει τι σκέφτονται οι άλλοι!" Ελευθερία, αυθορμητισμός και τα συναφή! Ωραία ως εδώ αλλά μετά αρχίζω να σκέφτομαι πως θα ήταν αν πραγματικά αγνοούσαμε τους γύρω μας και κάναμε ότι κάναμε για τον εαυτό μας. Στο κάτω κάτω δε νομίζω πως όλες οι ηρωίδες από τα αρλεκιν που διαβάζω μανιωδώς το καλοκαίρι γνώριζαν ότι το δέρμα τους έλαμπε στον ήλιο, τα μαλλιά τους σκέπαζαν τους φλογερούς ώμους και εν ολίγοις τρέλαιναν με μια "αυθόρμητη" τους κίνηση τους συμπρωταγωνιστές τους! 

Ούτε σε εκείνη τη σκηνή που κάθονται δίπλα στην πισίνα, κάτω από το φεγγάρι και έρχεται ο Τζόσουα/ Τζορτζ/Τέο / Νίκος για να τις φιλήσει παθιασμένα και να τους εξομολογηθεί τον έρωτα τους εκείνες κρυφοκοίταζαν προς την μεριά που θα εμφανιζόταν για να προλάβουν να ισιώσουν τη φούστα, καθαρίσουν το δόντι, οργανώσουν τα μέλη τους.
Μια ευχάριστη άγνοια!

Όμως στην πραγματικότητα αν δε μας ένοιαζε ποιος κοιτάει και γιατί, αν το αυθόρμητο ήταν η επιλογή μας θα δημιουργούσαμε μια ατημέλητη, βρωμερή, χωρίς τύπους καθημερινότητα ή απρόσμενες, ευπρόσδεκτες εκπλήξεις;